Vis in 't nat

Terwijl de vis gestaag verder werkt aan zijn mastermarketingplan (MMP), staat het leven boven en onder water niet stil. De vis wil u dan ook de volgende episode uit zijn gepapilloteerde bestaan niet onthouden.

Zij die hem kennen, weten dat de vis graag in 't nat ligt. Duvel, Ename of Chouffe houdt de schubben rein en verdrijft de pijn, blubt de vis wel eens bij zichzelf. En dus heeft hij, samen met zijn vissette, gisterenavond de charme van het buurtcafé herontdekt.

Na twee jaar residentie in een onooglijk dorp, oordeelden ze de tijd daarvoor rijp. Niet dat er tot nu toe geen contact is geweest. Met zijn directe buren onderhoudt de vis zelfs een zeer goede verstandhouding, bbq's, kaas- en wijnavonden incluis.

Maar ook een vis wil zijn staart wel eens uitslaan. En dus trok hij gisteren - of vandaag, want de klok sloeg net middernacht - gezwind en met de glimlach de deur van café De Kerkhoek open. Een etablissement zoals hij er vroeger, toen hij nog in dienst werkte van een bebaard en vermaard televisiemaker, veel heeft bezocht.

Waarna er het volgende gebeurde. Vis en vissette kregen onmiddelijk de tranen in de ogen. Niet van ontroering, wel van de combinatie 'doemp' en geen ventilatie. Omdat terugkeren geen optie was, baanden ze zich op de tast een weg naar de comptoir.

Vanop hun kruk vernamen vis en partner dat het barmeisje Tim heette, sportschool volgde en droomde van een eigen fitness. 'Want die aan het sportcentrum en die andere aan de lichten, trekken op niks.' Wat de vis niet kon beamen wegens zijn ongelooflijke hekel aan indoorsporten. Bewegen doet hij buiten. In bos, veld en regenton.

Anyway, het respect voor De Kerkhoek groeide met de minuut. In een waas van blauwe Gauloise maakte de familie vis de ene vriend na de andere. 'Wonen die mensen hier in de buurt? Geef ze een pint van mij!', riepen hun dorpsgenoten. 'In 't fleske', vroeg het barmeisje. 'Ja, in 't fleske!', riep de vis. Geweldig.

Na anderhalf uur conversatie en tranendal - aan die smog gaan ze iets moeten doen - vond de vis het welletjes worden. 'Ik kuis mijn schub af', zei hij tegen de barmeid, waarna hij, met zijn vissette aan de arm, naar buiten wandelde en de ene nevel voor de andere ruilde. Nog niet eens zo moe, maar zeer tevreden, zwommen ze naar huis.

CU in De Kerkhoek next week.

Carpoolen op de pechstrook

'Waar gaat die blog naartoe?', vroeg de broer van de vis zich vandaag terecht af. De vis moet toegeven dat hij het zelf nog niet helemaal weet. Maar is dat nu net niet het leuke aan bloggen?

Misschien moet de vis zich maar wat meer blootgeven - foto in de hoek al gezien? Altijd goed voor een persoonlijk touch - en af en toe eens een vinnige lach uit uw mond schudden. Daarom wil de vis niemand het volgende berichtje onthouden: integraal zoals het deze middag in de kantoormail belandde.

Voor de goede orde: de vis werkt wel bij Jobat maar niet als dame van middelbare leeftijd. Laat het smaken ...

Geachte,

Deze morgen reed en stond ik in de file op de autosnelweg Geel Antwerpen en dit tussen 9 h en 10 h. Voor me reed een dame van middelbare leeftijd in een metallicgrijze Audi A4 Avant met op haar achterruit een grote sticker van " JOBAT".

Na de laatste afrit en voor de twee snelwegen Hasselt-Antwerpen en Turnhout-Antwerpen samenkomen vond mevrouw het in haar Audi welletjes en reed zonder enig normbesef via de pech en busstrook verder en dit gedurende enkele kilometers.

Gelukkig hadden de andere bestuurders en vrachtwagenchauffeurs niet dezelfde reflex als de dame van Jobat en en bleven deze rustig in file staan terwijl ze geconfronteerd werden met het asociaal gedrag en van weinig burgerzin van de jobatmedewerker.

Zeker in het kader van de carpooldag, vind ik persoonlijk dat ik jullie dit gedrag moet melden.

Met vriendelijke groeten,
Jos Kippes.

Bedankt Jos! Sommige werknemers zijn zich nu eenmaal te weinig bewust van hun ambassadeursfunctie.

ps: later op de avond, ten laatste morgenochtend, volgt er nog een opmerking over mijn mastermarketingplan. Hier daar wat tips opgevangen.

Blubjes

Jobkorting zet de vis op weg

Tweede log op de inmiddels bijgekleurde blog. Succes comes easy, dacht de vis vanochtend. Op amper een uur tijd had hij drie volgers, waarvan één hem totaal onbekend. Die - Canticleer - mag zich tonen, maar dat hoeft niet.

Zonder facebook zou het geen waar geweest zijn. Dat beseft de vis maar al te goed. Een ochtendlijk linkje naar zijn blog leverde meer op dan verwacht. De entertoets was nog niet helegans teruggeveerd of nieuwe en oude bekenden lieten er al ongegeneerd het hunne van weten.

Vanaf nu zal de vis het dan ook niet nalaten gebruik te maken van zijn sociale netwerkskills om zijn populariteit van vers plankton te voorzien. Maar er is zonder twijfel meer nodig. En dus beraamt de vis zich vanaf vandaag over een mastermarketingplan. Met zijn jobkorting als startbudget moet er iets te regelen zijn.

To be blubbed ...

Een sprong in het onbekende

Een nieuwe blog ziet het licht. Met maar één doel: zo vlug mogelijk doorstoten in de poppolls. Hoe gaat de vis dat doen? Geen flauw idee. De blogosfeer = het grote onbekende. Hopelijk heeft dat ook zijn voordelen.

Wat de vis niet van plan is: scoren met seks en ranzigheid. Het zal vanbinnen moeten komen. De vis houdt u alvast op de hoogte van zijn succes, en vooral van zijn vallen en opstaan onderweg.

Moest iemand dit lezen (wat al een succes zou zijn): alle tips zijn welkom.

blub